Vandaag ben ik jarig. Voor de derde keer zonder mijn ouders.
De mensen die mij het leven hebben gegeven.
En ook al is het inmiddels de derde keer, het doet nog steeds pijn.
Geen berichtje. Geen telefoontje. Geen bezoek. Geen knuffel. Geen kus.
Sinds ze er niet meer zijn, voelt mijn verjaardag anders.
Vroeger vierde ik deze dag graag groots. Familie, vrienden, gezelligheid, muziek, hapjes en drankjes. Alle mensen van wie je houdt samen in één ruimte. Ik kon daar intens van genieten. Nu voelt het anders.
Niet omdat de liefde minder is geworden, maar omdat het gemis er ook mag zijn. Ik wil het niet wegstoppen. Ik kies ervoor het te voelen.
Want verdriet komt voort uit liefde. Liefde voor iemand die je niet meer kunt vasthouden, maar die nog altijd bij je hoort.
En ergens hoop ik dat, door het gemis toe te laten, de scherpe randjes steeds zachter worden. Dat er uiteindelijk vooral liefde overblijft.
Vandaag ben ik ook dankbaar.
Dankbaar dat ik weer een jaar ouder mag worden. Dankbaar voor de mensen die er wél zijn. Voor mijn lieve man, onze meisjes, familie en vrienden. Ik schrijf dit met een gekleurde pastaketting om mijn nek, die ik vanmorgen van onze meisjes kreeg .
Straks haal ik even wat lekkers, zoek ik de natuur op en trakteer ik mezelf op een dag waarop ik mijn gevoel volg.
Want als het wegvallen van je ouders mij één ding heeft geleerd, dan is het dit:
Wanneer je fundering verandert, ontdek je onder het verdriet en de pijn een kracht in jezelf waarvan je nooit wist dat je die had. Niet omdat je sterk wilt zijn, maar omdat die kracht gewoon in jou schuilt.
En als je door je verdriet heen beweegt, kom je daar ineens uit. Net alsof er een schat ligt te wachten onder het verdriet.
En dat zorgt ervoor dat je gaat doen waar je hart blij van wordt.
Dat is pure alchemie .
